Rok 1913, Paryż. Premiera „Święta Wiosny: Igora Strawińskiego - dzieła, które dla ówczesnej publiczności było zbyt nowoczesne i radykalne, mijało się z jej oczekiwaniami, a tym samym było dla niej niezrozumiałe i skandaliczne. Niewielu doceniło geniusz kompozytora i wielkość dzieła – jedną z osób, która zachwyca się baletem jest Coco Chanel, niezwykła kobieta, o której świat miał się dopiero dowiedzieć.

Gdy po siedmiu latach losy dwojga znów się schodzą. Coco – uznana już wtedy projektantka, ofiaruje jeden ze swoich domów Strawińskiemu jako azyl i miejsce do pracy. Między nim, a Coco wybucha płomienne uczucie.

Pomysł scenariusza, a potem produkcję filmu, wsparli Karl Lagerfeld i dom mody Chanel, udostępniając swoje archiwa, kolekcje, a także słynny apartament, w którym mieszkała Coco Chanel. Kilka prawdziwych strojów, oraz dodatków noszonych przez projektantkę wykorzystała odtwórczyni roli Coco, Anna Mouglalis.

Karl Lagerfeld był nie tylko doradcą w sprawach strojów i zwyczajów Coco Chanel. Sam zaprojektował wyjątkową suknię, w której Anna Mouglalis pojawia się w finałowej scenie.